Nigdy jeszcze tego nie robiłam, ale pewna śliczna i zdolna blondynka odeszła ode mnie  w przyjaznch warunkach i przyjmuje na Jakubowskiej 4. Warto, oj warto!

Dość długo mnie tu nie ma. Można pomyśleć - dostała nagrodę i we łbie się przewróciło.

Zaniepokojonych zawiadamiam, że żyję, nieżyczliwych, że żyję dobrze a dla stęsknionych enigmatyczna pociecha: czekajcie...

1) womanopole.blogspot.com - mój absolutny number one, numero uno i za całokształt i za szczegóły.

2) niemojabrocha.blox.pl - za łączenie pezji z trywialnością i za wspólną dzielnicę.

3) sokratejczyk.blox.pl - za cudowne mądrzenie się bez przemądrzałości

4) oholismic.blox.pl - za brak pretensji i za ODWAŻNE PRZEŁAMYWANIE STEREOTYPÓW - kur...wpadłam w ten ton, sciągnijcie mnie.

5) elcastellano.blox.pl - za najlepiej pojętą branżowość

Dziękuję za wyróżnienie. Chętnie wstawiłabym sobie to różowe z boku na stałe (wygląda jak jakiś dzień walki z rakiem piersi - więc podwójnie mi się podoba), ale nie wiem jak to się robi. Wieczorem nominuję, rzecz jasna następnych emejzing blogerów, chociaż jeśli tak dalej pójdzie wszyscy będziemy uber i  z przeproszeniem chuj z wyróżnieniem, ale nie mam zamiaru być psujem.

Moje obawy budzi sama moja nominacja: Antybiozie z blogu What's new, pussycat za umiejętności pisarskie, a także za odważne przełamanie obyczajowego tabu - nie budzi zastrzeżeń.
I to samo, po angielsku: Antybioza of What's new, pussycat - talent for literature and courage (in Polish only);

Tak pięknie brzmiące "odważne przełamywanie obyczajowego tabu" stało się zwykłym courage. No, ale zawsze literatura traci w tłumaczeniu. Tylko co z tym "in Polish" only? Czy ja mam umiejętności pisarskie tylko w Polsce? Czy umiejętności literackie może i wszędzie, ale odwagę juz tylko w Polsce? Czy gdybym pisała blog w dwóch wersjach językowych mój polish byłby odważny, a mój english...tchórzliwy?

To tak zawsze jest, odznacz kogoś, wyróżnij, nominuj, a i tak się będzie czepiał i rękę ugryzie.

Podobno wiadomo już, dlaczego od tak dawna nie pokazuje się Marina. Podobno umarła na raka. Podobno płaciła koleżankom, żeby podawały jej nazwisko przy robieniu cytologii, których to badań wymagam. Podobno wiedziała o swojej chorobie od dawna i dlatego dawała bez gumy. Podobno po to, żeby zarobić jak najwięcej w jak najkrótszym czasie, żeby jak najwięcej pieniędzy zostawić swoim dzieciom. Podobno i tak nic im nie zostawiła, bo w ostatnich tygodniach życia wydała wszystko na pseudo eksperymentalne terapie jakiegoś hochsztaplera z internetu. Podobno prosiła, żeby mi nie mówić, że umiera, bo będę na nią zła.

Tak, jestem zła, głupia dziewczyno, jestem na ciebie wściekła. I mam nadzieję, że tam, gdzie teraz jesteś nie będziesz musiała bać się niczego i nikogo.

Pierwsze koty podarte z mężem.

Ponieważ, tak jak pisałam, w Sylwestra mogłam do firmy tylko zaglądać, miałam czas na 'cywilny' bal sylwestrowy, a może raczej duże przyjęcie. Mój mąż nie udziela się za bardzo towarzysko, ale czasem musi - i sądzę, że mimo utyskiwań już na trzy dni wcześniej - lubi czasem opuścić swój fotel. A więc, trochę z obowiązku, a trochę dla przyjemności - no i spełniając zamówienie towarzyskie na pokazanie wreszcie szerzej żony, bo do tej pory spotykałam jego znajomych z pracy w podgrupach.

Przyjęcie było udane w stateczny, konserwatywny sposób w jaki bawią się środowiska uniwersyteckie. Mąż, wykładowca i dziennikarz reprezentuje młodsze pokolenie, ale i tak nasz stolik nie zaniżył średniej, która wynosiła 60 plus.

Tak więc kultura, anegdoty, nawet i tańce. Wszystko byloby dobrze, gdyby nie mediewista, o którym wiem, że lubi mieć na sobie stanik i pończochy, gdy robi mu się francuza, Z., który przedstawiał się w burdelu jako księgowy, a w ten wieczór okazał się specjalistą od izotopów węglowych, czy czegoś podobnego i w dodatku piszącym pod pseudonimem poetą. I A., jedyny, który mnie skojarzył, bo jest naszym klientem od tak dawna, że załapał się i na moje usługi. Ten z kolei przynosił zdjęcia swojej żony, zresztą bardzo przystojnej pani, którą też poznałam i chciał, żeby go upokarzać, mówiąc - to twoja żona, szczurze, pierdolisz taką pokrakę, takie gówno, a potem przyłazisz do mnie, na kolana...pokaż, jak ją pierdolisz, to pewnie jakby pierdolić psa, co?

Oczywiście nie dał nic po sobie poznać, bardzo miło, rączka-ustka-rączka. Tamci dwaj, nawet jeśli wydałam im się znajoma, to nie znaleźli nic w zasobach pamięci skąd mogliby mnie znać - wszak prawda zbyt nieprawdopodobna, żeby brać ją po uwagę.

I nie w tym problem. Problem w tym, że opowiedziałam to mężowi. Rozbawiło go to bardzo, może dlatego, że był po kilku drinkach. Wczoraj jednak, gdy wrócił z jakiegoś zebrania, wrócił wkurwiony. Mówi, że nie może patrzeć na swoich, od lat znanych kolegów, nawet tych, o których nic nie mówiłam. Że nie spojrzy w oczy mediewiście, bo widzi go śliniącego się w czerwonych pończochach. Nie wspomniałam już o tym, że on lubi białe, żeby nie dolewać oliwy do ognia.

Że nie może dzwonić do A. i gdy odbierze jego żona prosić do telefonu, bo nie może znieść własnej dla niej litości. Kipiał i parskał - nie znałam go takiego.

Cóż, zetknięcie umysłu wyższego z przyziemnością świata bywa bolesne. Będę musiała przypomnieć mężowi, że nasze seksualne obyczaje także mogłyby komuś wydać się odrażające, i że gdy ktoś wynosi swoje potrzeby ze związku na zewnątrz, zawsze grozi mu, że będą wyśmiane, lub komentowane przez osoby trzecie. Może to być dla niego niezłą nauczką - gdyby przyszło mu do głowy skakać w bok. A na razie zmilczę, zwinę się w kłębek przy jego boku i poczytamy sobie coś razem. To zawsze uspokaja.