A nawet, jeśli to prawda, to żałuję tylko, że nie dała znaku życia i nadal trzymam kciuki i wierzę  w nią.

   Teraz od jakiegoś czasu jest ze mną Kara. Jest piękna; piękna, a nie ładna. Ma figurę, cycek. A do tego taką, pierwotną i nie popartą kształceniem inteligencję, poczucie humoru, że wysłana na imprezę w środowisko dowolne, będzie tam świeżym, "na miejscu" kwiatem. Widać, że z dobrego domu (kurwa, o mało nie napisałam z dobrego domu w cudzysłowiu! Dziękuję, Fe!) i garantuję, że nikt nie pozna, że ona mogłaby cokolwiek...się puszczać.

Dziewczyna z nikąd, a ma klasę, której się kupić nie da.

Miałam w rekach jej niekaralności/pobyty/półobywatelstwa...chce jechać dalej, do Berlina. Gdybym miała mieć żonę byłabym dumna, gdyby była nią ona. A jednak...trochę za mało, żebym prowadziła ją wyżej - w świat  którym poradziłaby sobie bez prostytucji z palcem  nosie - choć sama o tym nie wie; trochę za dużo białego towaru -nie byłabym pewna, co o mnie mówi. Nie utrzymałabym tej pięknej kocicy dla siebie. Niech więc idzie, niech zdobywa. Zachodnie burdele. Zyczę jej, żeby ktoś po drodze zauważył i wyciągnął do niej rękę.